In mijn zoektocht naar een top-coach om ons team te versterken, was ik op een Noord-Hollandse netwerkochtend beland.

Met mijn kop en schotel in mijn hand liet ik mijn ogen dwalen door de ruimte, hopend dat ik intuïtief uit deze 50 mensen iemand kon vinden die niet in de elevator-pitch-stand stond.

En toen zag ik ze pas… de mini-chocolaatjes. Apart verpakt in allerlei kleuren lagen ze op me te wachten op de ronde, hoge tafeltjes bij het raam. Alle choco-goden bij elkaar! Hoe had ik die kunnen missen?

Net toen ik een dark pecan wilde openmaken viel me iets op. Ik zag dat het niet ‘Tony Choco-lony’ was, maar ‘Tony Choco-lonely’. Lonely. Tja, daar stond ik met mijn thee en chocolaatje, inderdaad alleen.

Nog bijkomend van de shock dat ik al die jaren niet eens de juiste naam had geweten van mijn favoriete chocolademerk, en me afvragend hoeveel er nog meer aan mij voorbij gaat, kwam hij naar me toelopen.

Harm. Ik zag het aan zijn badge. En onder zijn naam stond, alsof het niets was: levenscoach.

We schudden elkaar de hand, over mijn chocolaatjes heen. “Hi, Harm,” zei ik. En om mezelf het dark-pecan-momentje te gunnen, vroeg ik enthousiast: “Nou, vertel eens wat je doet!”

Hij was bedrijfscoach bij een internationale organisatie. “Ik heb één van de makkelijkste jobs ter wereld,” lachte hij breeduit. “Niets te klagen hoor, netjes elke maand geld op mijn rekening. En de mensen komen naar me toe, hè. Ik ga lekker zitten en dan wissel ik twee vragen af: ‘vertel eens’ en ‘leg dat eens verder uit’. Ze praten vanzelf dat uur wel vol, en ik knik af en toe. Niets meer aan doen, ha ha. Maar een goede uitdaging begin ik wel te missen, iets échts om te doen.”

Iets ‘echts’ zei Harm. Nee, het was geen grap.

Geïnteresseerd keek ik hem aan, deze net-alsof-coach. De flair die hij uitstraalde bij het vertellen van zijn grote communicatie-truc. Later kwam ook de verontwaardiging bij mij boven borrelen en vooral de irritatie. Maar op dat moment was ik boven alles ontzettend nieuwsgierig. Ik wijt het aan de lekkernij die nog steeds aan mijn tanden kleefde.

Dus toen ik weer met fatsoen een zin kon vormen, vroeg ik: “Maar hoe is dat dan voor jou? Je klant die zijn hele hebben en houwen aan je toevertrouwt. Die verwacht toch dat jij hem verder helpt?”

Lachend pakte hij een chocolaatje, zo’n wit-roze met knettersuiker. “Ach, bijna alle problemen lossen vanzelf op.”

Hier stopte ons gesprek. Er klonk een koeienbel, het volgende onderdeel werd ingeluid: kennismaken in twee grote cirkels. De cirkels herinner ik me nog, maar geen één ander gezicht.

Toen ik later naar huis fietste, was mijn eerste vrees of ik ooit nog een Tony Chocolonely kon eten zonder me alleen of geïrriteerd te voelen. Choco-goden zij dank is me dat weer gelukt.

Mijn tweede vrees was: is dit wat mensen over coaches denken? Dat coaches alleen maar achteroverleunen en ja-knikken?

Thuis ging ik zitten met een leeg notitieblok voor me. Mijn ontmoeting met deze, hoe zal ik het zeggen, ‘relaxte en zelfverzekerde coach’ triggerde mij om loepzuiver weer te geven wat ik als coach dan wel bied. Ik schreef het hele blok vol over mijn filosofie achter coaching, over mijn aanpak en waarom ik coach.

Dat was het begin van de Werkplezier-Route.

Ik geloof dat coaching het krachtigste instrument is op weg naar groei en ontwikkeling. De coaches waar ik mee samenwerk zijn écht en oprecht geïnteresseerd in jou en zetten zich enthousiast in om je werkstress te verminderen en je werkplezier te vergroten.

Jouw inzet én de inzet van je coach, vormen samen de garantie voor succes.

Inmiddels bestaat ons team uit 7 coaches en trainers en is de Werkplezier-Route een beproefde methode. Het is een positief en verbindend model, waarin alle aspecten van voldaan werken en leven aan de orde komen, en dat houvast geeft vanaf het eerste moment van de coaching.

Wil je ook minder werkstress en meer werkplezier? Hier lees je meer over hoe je van start kunt gaan met één van onze topcoaches: https://www.officerescue.nl/coaching-traject/