Daphne had de ene stressdag na de andere. Ze werkte in een team als projectmanager waar inmiddels twee van de acht collega’s waren uitgevallen. De werkdruk werd steeds hoger. Maar ze hád werk, én ze was niet ziek én ze was niet eenzaam. Dus waar zeurde ze over, vond ze.

“Als je denkt aan al die mensen die nu geen werk hebben of eenzaam zijn, dan moet ik niet zeuren, toch?” vroeg ze mij.

Ze voelde zich wel eens eenzaam, dat wel. Om half zeven ging de wekker en was ze twee uur bezig met het ontbijt verzorgen, plus de jongste naar de opvang brengen en de oudste naar school. Thuiswerken bracht haar de uitdaging om 32 uur werktijd te regelen met een combinatie van opvang, oppas en opa’s en oma’s. De rest van de tijd kon ze besteden aan de kids en het huis. In de avond hadden ze een mooi ‘naar-bed-ritueel’ voor de jongste en de oudste, dan alvast de ontbijtboel klaarzetten en dan zelf naar bed. Doodmoe.

Ze vond zichzelf ondankbaar.

Daphne zei: “Waarom kan ik niet gewoon blij zijn met wat er allemaal goed gaat en daarvan genieten? Ik zie alleen maar wat er nog moet gebeuren, daar kan ik echt wakker van liggen. Dan denk ik ‘heel veel mensen hebben het slechter dan jij, stel je niet aan!’”.

De 32 uur die ze achter de laptop zat, liep de werkdruk op, want het werk van de collega’s die omgevallen waren, kwam gewoon op Daphnes bord. Haar leidinggevende snapte dat het druk was, en wilde echt niet dat zij ook zou omvallen. Zo noemden ze dat in haar team; ‘omvallen’. Maar ja, het team en de leidinggevende wilden de klant ook niet laten zitten. Dus werkte zij de stapels weg. Zonder om te vallen. Kiezen op elkaar.

Ik vroeg: “Maar Daphne, hoe erg moet het dan zijn voordat jij wél even recht hebt om te balen?”

Daphne: “Het is helemaal niet erg met mij, ik maak er alleen zo’n ding van. We zijn gewoon op vakantie geweest deze zomer, we hebben vorig naar een nieuwe auto gekocht, onze ouders leven nog en daar hoeven we helemaal nog niet voor te zorgen.”

Eh- ik herinnerde haar even aan mijn vraag.

Daphne: “Ik ben echt geen zielenpoot. Ik ken ook vrouwen die hebben drie kinderen, of vier… En die verdienen ook nog minder dan ik.”

Het duurde twee hele sessies voor Daphne het zichzelf toestond om gewoon te balen. Hè hè.

Je hebt net als ieder ander recht om het zat te zijn. Het te zwaar te vinden. Als je niet eerst eens even baalt, daar de ruimte voor neemt en die emotie er laat zijn, dan wordt het lastig om te gaan onderzoeken hoe je het anders zou willen.

Ja, je mag balen, van hoe véél het is, hoe klem je zit of hoe oneerlijk de zaken zijn geregeld. Daarna komt altijd weer een nieuwe beweging.

Vanuit jezelf, en niet vanuit een starre overtuiging ‘niet zeuren, je hebt het zo goed’.

Positief en dankbaar zijn heeft niets te maken met ontkennen dat je baalt. Of steeds maar tegen jezelf zeggen ‘moet je zien hoe goed ik het heb’. Het gaat over jezelf ruimte geven.

Ben je een beetje vergeten dat je ruimte nodig hebt? Gewoon om te voelen wat er is. En hoe je op hectische dagen aan jezelf toekomt én goed werk aflevert?

Als je vrijblijvend in een telefoongesprek wilt aftasten of een coach je kan helpen om minder werkstress te ervaren, dan staan wij voor je klaar. Klik hier om contact met me op te nemen.