Het was de eerste telefonische sessie met Ian.

Als IT-projectleider maakte hij deel uit van een team met 25 mensen. Omdat er veel was gebeurd op het werk de afgelopen jaren, voelde hij de laatste tijd minder vertrouwen in de directie. En hij merkte dat hij met steeds minder plezier zijn werkdagen begon.

Hij vertelde: “Elke keer als ik denk dat de leiding achter me staat, doen ze weer iets dat daar juist helemaal tegenin gaat. Dan geven ze een andere prioriteit aan een project, of moet ik de helft van een budget inleveren. Alsof ze niet willen dat de projecten echt van de grond komen.”

Ik checkte: “Dus je moet je steeds aanpassen aan veranderingen vanuit de directie?”
Ian beaamde. “Ja, ik word daar heel onrustig van. Ik vraag me nu eigenlijk af, moet ik hier wel blijven?”

Blijven of weggaan, dat kan een energievretend dilemma zijn. Ik vroeg: “Vertel eens, waarom heb je ooit voor deze baan gekozen?”

Zijn antwoord was in meerdere opzichten verrassend…

“Ik vond het de leukste baan ooit, communicatie is echt op mijn lijf geschreven, het team is top, ik doe iets goeds voor de wereld, en we doen hier heel veel aan opleiding en ontwikkeling. Maar als ik denk aan hoe ik me nu voel, moest ik steeds denken aan een kat die we vroeger hadden.”

Ian vertelde over die kat. En over vroeger. Ian was opgegroeid in Engeland, in een rijtjeshuis waar hij woonde met zijn moeder en vader. Aan het einde van hun straat stonden een paar oude boerderijen. Toen Ian een jaar of 7 was verstopte zich af en toe een graatmagere, gehavende lapjeskat in hun tuin. Die kat hoorde bij de grote boerderij aan het einde van hun straat, maar kwam om de zoveel dagen achterom geslopen.

“Hij was schuw en één van z’n ogen zat dicht. Een ‘door elkaar gehusseld dier’ noemde mijn moeder de kat liefkozend. We noemden hem Scramble. Ik denk de laatste tijd wel vaker aan onze schuwe kat en dat ik soms een boterham uit de keuken haalde om hem te voeren. Dan kwam-ie heel schichtig dichterbij. Dat vond mijn moeder niet goed, maar ze voerde Scramble zelf ook af en toe restjes.

Ik had er lol in om te proberen zijn zachte koppie te aaien. En als ik heel stil zat, dan kwam hij zelfs onze keuken in. Maar als de deur piepte, of ik praatte te hard, dan schoot-ie zo weer weg. Hij glipte vroeg of laat altijd weer naar buiten.”

Ik bleef even stil. En Ian ook.

“Wat een mooi verhaal. Scramble vond dus steeds zijn weg naar jullie,” zei ik tenslotte.

“Nee,” zei Ian, “Ja, dat deed-ie wel, maar ik bedoel dat – hoe goed wij ook voor hem zorgden – die angst bij Scramble nooit verdween. Dat hij altijd te bang was om te blijven.”

Kijk, soms weet je niet precies hoe het ene met het andere samenhangt. Hoe een gevoel dat je nu hebt, samenhangt met een herinnering. Je eigen herinneringen kunnen je een raadselachtig aanwijzingen geven dat de tijd rijp is voor verandering. Het hoeft niet logisch te zijn, om er toch iets aan te hebben. De hersens doen hun eigen werk.

Ik vroeg Ian: “Wilde je nog verder vertellen over Scramble? Of waarom je nu steeds aan hem denkt?”

Ian zei: “Ja, ik voel me onrustig. Ik heb zo veel projecten gedraaid, en ik heb leuke collega’s dus, maar het is net of… Die veranderingen bij het MT, de projecten die dan weer wél doorgaan en dan weer niet. Ik word er onrustig van. En als ik me zo voel, dan kan ik gewoon niet goed meer nadenken op mijn werk. Ik zit achter die computer, maar doe niets zinnigs.”

Ik was benieuwd wat Ian nu als eerste zou willen veranderen op het werk, als-ie bleef, en als-ie het zélf kon bepalen.

“Dan zou ik één project nemen waar ik me op kon focussen. Dat zou ik dan afmaken, helemaal. Zonder het idee dat het elk moment afgelopen kon zijn en ik weer iets anders moest doen. Gewoon doorwerken aan iets. Rust.”

Een kleine, behapbare wens, leek me dit. Hij wilde geen grote verandering, geen coup in het MT, geen boksbal in z’n kantoor, geen promotie, maar gewoon z’n werk rustig doen. We hebben samen gelachen om hoe acceptabel zijn wens eigenlijk was.

Hij kon dit ook moeiteloos concreet maken: “Dus dan zou ik éérst dat fusie-project afronden, het belangrijkste project, waar ik nu af en toe aan werk. Dat hangt samen met het opzetten van een samenwerkingsverband met onze nieuwe bedrijfstak, en die opzet is dan ook vrijwel direct klaar.”

Dat leek me duidelijk. “Goed, dus dat ga je doen?”, vroeg ik.

Ian reageerde verbaasd. Hij had geen idee hoe hij daaraan toe zou moeten komen, met al het gedoe om hem heen. Mensen die van alles kwamen vragen. De mail. Hij zou hoe dan ook niet echt aan het traject toekomen, zei hij, want zowel tijdens zijn werk als in zijn vrije tijd beantwoordde hij altijd de vragen van zijn collega’s over het IT-systeem. Gewoon, omdat de support-afdeling alleen bereikbaar was via een digitaal vragenformulier, en Ian direct telefonisch antwoord kon geven. Uit z’n hoofd.

“Dus,” stelde ik voor, “als jij je telefoon niet meer opneemt, en ook geen antwoord gaat geven op de vragen van je 24 lieve collega’s, en ze netjes doorverwijst naar die supportdesk… dan komen hun vragen terecht waar ze horen, en dat kom jij toe aan het fusieproject? Dat voor de hele organisatie van belang is, én voor jouw gemoedsrust? Dat lijkt me een win-win situatie.”

“Ja,” zei Ian, “Het zou raar zijn, maar ik ben er wel aan toe. En ik zie niet hoe ik het anders voor elkaar krijg. Eigenlijk klinkt het wel aantrekkelijk.”

Hij is diezelfde dag, en de rest van die week met het IT-project aan de slag gegaan. Als experiment. Tussendoor liet hij me af en toe weten hoe dat voelde, namelijk: rustig, geconcentreerd en slagvaardig. Verbonden met het bedrijf. Het was een geslaagd experiment.

Mis je rust in je hoofd, concentratie of slagkracht? Een gesprek met één van onze topcoaches (op je werkplek of online) kan het begin zijn van een nieuwe manier van werken.

Wij zijn in ons werk ook dol op slagkracht en resultaat. Vandaar dat we in de afgelopen jaren met onze eigen, unieke methode werken: de Werkplezier-Route. Dit is een positief, verbindend model waarmee je je overtuigingen en waarden onderzoekt en een nieuwe weg slaat naar verbinding met je werk.

Wil je ook minder werkstress en meer werkplezier? Hier lees je over hoe je van start kunt gaan met één van onze topcoaches.