De grootste shock toen ik in de wereld van mantelzorg terecht kwam was het kwijtraken van al mijn tijd. Voor mijn gevoel dan, want eerlijk is eerlijk, ik hield net zoveel uren in de dag over als iedereen.
Maar jongleren was het zeker – de zorg, gezin, werk. Daarom heb je een groot deel van het afgelopen jaar weinig van me gehoord.
In de afgelopen maanden heeft mijn 81-jarige vader een indrukwekkend aantal ziekenhuisopnames doorstaan. Ondanks alle slangetjes, onderzoeken en verhuizingen hield hij vol. Mijn moeder, mijn twee zussen en ik weten inmiddels hoe alle koffieautomaten werken en praten een sterk staaltje medisch vakjargon mee. En… het lijkt erop dat hij een volhardende engel op zijn schouder heeft, want hij is weer thuis. We hopen dat er nu een rustige herstelfase in het verschiet ligt.
Toen ik één van de laatste kopjes thee uit de automaat van de afdeling haalde, werd ik uit mijn overpeinzingen gerukt door een ongewoon hard getik. Ik liep met mijn bekertje terug de gang op waar het geluid vandaan kwam.
Een grote blonde vrouw liep met een wit-rode stok door de gang. Ze keek nietsziend omhoog en zwiepte haar stok nogal breed van links naar rechts. Om haar middel waren twee armen geslagen van een tweede, jongere vrouw met lang bruin haar die in kleine pasjes vlak achter haar aan schuifelde. Zo liepen ze samen, beiden blind of hadden in ieder geval heel beperkt zicht.. Moeder en dochter? Vriendinnen? Of ingehuurde trainer en patiënt?
Ik liep in hun richting de gang in en zei “goedemiddag”. De blonde vrouw antwoorde naar mij een hartelijk “goedemiddag” en naar achter zei ze zacht “dan stop je eventjes, en daarna ga je weer door”.
In voelde het kraken in mijn hoofd – wat een ontzettend slimme en doeltreffende training leek die jonge vrouw te krijgen. En van een ware ervaringsdeskundige! Walk the talk XXL.
Ik zag die maanden in de ziekenhuizen veel meer mooie en minder mooie momenten, want een ziekenhuis is natuurlijk een wereld op zich. Maar dit beeld heb ik in mijn hart gesloten.
Dus een mega shout van deze éne mantelzorger naar de andere 5 miljoen mantelzorgers die Nederland rijk is! En wat voor mij tot nu toe een paar maanden duurde, is voor veel mantelzorgers de realiteit van alledag. Naast je baan én gezin ook nog een extra zorgtaak hebben voor je partner, kind, broer of zus of beste vriend (in)… dat kan een complexe situatie opleveren. En dat gaat niet alleen over tijd, maar over het jongleren van emoties en fysieke en mentale energie.
Volgens mantelzorg.nl is maar liefst 1 op de 4 werknemers naast hun werk ook nog mantelzorger. En stelt ongeveer de helft van deze werknemers hun leidinggevende niet op de hoogte.
Of je nou leidinggevende bent of niet, kijk eens om je heen in je team. Zijn er collega’s die níet kunnen opladen in het weekend of ’s avonds? Die eigenlijk op de werkvloer moeten bijkomen van een lastig weekend? Vraag er eens naar, of deel er zelf over. In deze tijd van overmatige werkstress en oplopende burn-out cijfers lijkt het me belangrijk dat we ook voor elkaar zorgen op het werk. Want werken met minder stress en meer werkplezier betekent dat je aan het einde van de werkdag naar huis gaat met voldoende energie!
